Babylon Revival is de reünie van het legendarische jongerencentrum Babylon in Hengelo (1973-1984) die werd gehouden op 28 november 2009 in Metropool.  

mede mogelijk gemaakt door
rokade_letters

website sponsored by
hengelo-bier-herrenhausen-sponsor-rev

wordt ondersteund door
logo_metropool_2009_140px

 
harry_hennep.jpg
Historie highlights

???: opening koffiebar Black Magic (aan de Marktstraat)
eind aug./begin september 1967: bezoekers Black Magic houden happening bij nieuwe stadhuis (zie historie)

najaar 1967: sluiting  Black Magic
???: groep jongeren krijgt toegang tot het Kreejennus (Langelermaatweg)
1967: Kreejennus wordt Fashion
???: sluiting Kreejennus
juni 1969: opening/start Fashion aan de Willem de Clercqstraat
11 september 1970: heropening Fashion aan de Willem de Clercqstraat
7 juli 1971: sluiting Fashion
zomer 1972: Werkgroep Koffiebar
26 juni 1972: hearing in Concertgebouw Hengelo waar ca. 150 jongeren de behoefte aan een eigen centrum onderstreepten
11 december 1972: notariële oprichting stichting Stichting sociaal cultureelwerk Hengelo (O)
30 maart 1973: officiële opening Babylon aan de Pastoriestraat
1 oktober 1977: sluiting pand Pastoriestraat en tijdelijk onderkomen Cronjestraat
1978 opening pand Wemenstraat
31 december 1984: sluiting pand Wemenstraat
1985: opening Innocent (Deldenerstraat in voormalige pand JAC)
1988: opening Metropool (Wemenstraat)
4 november 2009: opening nieuwe Metropool achter NS-station
28 november 2009: Babylon Revival in het nieuwe Metropool, Hengelo

Wordt vervolgd.

 
Het is 1984: van halfpipe, bierpunks en rookpluimen
maandag, 23 november 2009 22:57

19820726-demonstratie-skateboarding-bij-babylon_175x175Een sfeerverslag van Marc uit de allerlaatste fase van Babylon. ‘Het is 1984. Babylon was een donker hol waar een halfpipe stond. Wilde je naar de WC dan moest je eerst langs allemaal tafeltjes met hippies die drugs aan het gebruiken waren. Er kwam wel eens een hele lange jongen in luchtmachtuniform die z'n auto dan naast de halfpipe parkeerde en het niet erg vond dat er skateboards op gelanceerd werden.’

‘Voor een concert was er een poster gemaakt waar Frank Wolbrink als baby op stond. Frank was een hele aardige skateboarder en hij had een echte Sims Lamar. Wij moesten ook naar dat concert. Dat was me wat. Een oorverdovend lawaai en een kluwen punkers die op elkaar stond in te hakken. Er kwam er eentje met bebloed gezicht naast ons op de grond uitrusten om vervolgens een minuut later gewoon weer de kolkende massa in te duiken. Van een vriendje had ik al begrepen dat dit zogenaamde 'bierpunks' waren, waar je heel erg voor op moest passen. Dit geloofde ik onmiddelijk. Dus wij werden ook bierpunks.’‘Een hanekam of leren jack zat er niet in vanwege ouderlijke bezwaren, maar bier drinken en duits praten was gelukkig geen probleem. Er kwamen steeds meer bierpunks naar de concerten die daarna volgden. Omdat het toch niet zulke ideale rolmodellen bleken te zijn, het waren eigenlijk gewoon hele domme boeren en ze hadden de halfpipe ook al vernield, besloten wij in al onze jeugdige opstandigheid maar bier-nazi's te worden. Naast lege flessen kapot gooien, in het openbaar urineren, lelijke graffiti spuiten en dingen slopen waren de bierpunks namelijk heel erg begaan met de bestrijding van fascisme. Babylon moest dicht en die avond was er een laatste concert.’

punx

‘Verstopt in straten vlakbij stonden ME-bussen opgesteld en er zou ook een grote groep skinheads in aantocht zijn. De bierpunks kon het niet zoveel schelen, ze dronken en dansten vrolijk verder, maar wij stonden onder de bezielende leiding van de eigenaar van de anarchistische boekwinkel te Enschede een tankgreppel te graven. Een berg bakstenen en sloopmateriaal met daarachter een groot gat waar de tank zich dan in vast zou rijden. Helaas werden de restanten van de halfpipe hier ook bij opgeofferd.’
‘Na lang wachten gebeurde er maar niks en het bier was ook al op. We verlieten de barricaden om bier te gaan stelen bij de Witte Prijzenhal. Dat ging destijds heel makkelijk, je hoefde er alleen maar een hek voor over te klimmen. Met twee kratten spoedden we ons naar het Prins Bernardplantsoen. Om een uur of drie was het bier alweer op en besloten we terug naar Babylon te gaan. Er was niemand meer. En onze tankgreppel was ontmanteld. Wie had dat op z'n geweten? De bierpunks natuurlijk weer.’

‘Nu was de maat vol! Om ons leed te verdrinken vertrokken we maar weer naar de Witte Prijzenhal, om de buit vervolgens op te drinken in het kleine houten huisje van de speeltuin ernaast. Van alle kanten kwam er politie aangereden en we werden alle vier apart in een auto geboeid afgevoerd naar het politiebureau. Wijkagent Volwater, nog half in pyama, was er zelfs helemaal voor van huis gekomen. Eindelijk hadden ze de Witteprijzenhalbende te pakken. Na urenlang verhoor kwam de aap uit de mouw. Het ging niet om de Witte Prijzenhal , maar we werden verdacht van het in de brand zetten van Babylon. We braken niet, we waren tenslotte bier-nazi's. Om zeven uur 's ochtends werden we vrijgelaten. Vanaf de Thiemsbrug zagen we de rookpluimen van het nog brandende Babylon de hengelose wolken in schuiven. Op naar de Witte Prijzenhal maar weer.’