Babylon Revival is de reünie van het legendarische jongerencentrum Babylon in Hengelo (1973-1984) die werd gehouden op 28 november 2009 in Metropool.  

mede mogelijk gemaakt door
rokade_letters

website sponsored by
hengelo-bier-herrenhausen-sponsor-rev

wordt ondersteund door
logo_metropool_2009_140px

 
dsc01318_e.jpg
Historie highlights

???: opening koffiebar Black Magic (aan de Marktstraat)
eind aug./begin september 1967: bezoekers Black Magic houden happening bij nieuwe stadhuis (zie historie)

najaar 1967: sluiting  Black Magic
???: groep jongeren krijgt toegang tot het Kreejennus (Langelermaatweg)
1967: Kreejennus wordt Fashion
???: sluiting Kreejennus
juni 1969: opening/start Fashion aan de Willem de Clercqstraat
11 september 1970: heropening Fashion aan de Willem de Clercqstraat
7 juli 1971: sluiting Fashion
zomer 1972: Werkgroep Koffiebar
26 juni 1972: hearing in Concertgebouw Hengelo waar ca. 150 jongeren de behoefte aan een eigen centrum onderstreepten
11 december 1972: notariële oprichting stichting Stichting sociaal cultureelwerk Hengelo (O)
30 maart 1973: officiële opening Babylon aan de Pastoriestraat
1 oktober 1977: sluiting pand Pastoriestraat en tijdelijk onderkomen Cronjestraat
1978 opening pand Wemenstraat
31 december 1984: sluiting pand Wemenstraat
1985: opening Innocent (Deldenerstraat in voormalige pand JAC)
1988: opening Metropool (Wemenstraat)
4 november 2009: opening nieuwe Metropool achter NS-station
28 november 2009: Babylon Revival in het nieuwe Metropool, Hengelo

Wordt vervolgd.

 
Van Fashion en de Trap naar Babylon
de_trap_groep_175x175Rikus Piek en Hans van Raalte hebben de periode waarin Fashion en de Trap verdwenen, en Babylon vervolgens kwam, van zeer dichtbij meegemaakt.
Hans van Raalte kwam in de ‘scene’ in de overgangsfase van Fashion en Babylon. Hij vertelt: ‘Het is 1970. Als 15-jarige notoire spijbelaar zat ik overdag vaak in Barbarossa, toen nog een soort van dagbarretje. Daar kwamen af en toe erg interessante figuren, die duidelijk afweken van wat ik kende. Fashion- en trapbezoekers, machtig interessant natuurlijk. Ook maar eens een kijkje genomen in De Trap aan de Pastoriestraat, en daarmee was Barbarossa direkt verleden tijd. Broodje kroket, flipperkast en waterpijp zijn de eerste dingen die me te binnen schieten bij de Trap. En natuurlijk  de onvergetelijke Willy Onland.’
‘Toen ik m'n rose Puch (hip soort brommer, vooral het opvallende en hoge zogeheten Puch-stuur was fameus, redactie) had gekocht (100 gulden) had ik vrijwel direkt m'n eerste confrontatie (en zeker niet de laatste) met José. Hij was in gezelschap van nog een paar dunkelgestalten uit Fashion en wilde wel ff mijn brommertje uitproberen. Niet dus.’
‘Mooie tijd, blowen als gekken, in het weekend naar Goor naar de Knoop, ook al zo'n prachtig gebeuren. Toen ging de Trap, tot blijdschap van het merendeel der Hengeloërs, dicht, maar later dat jaar was er de hearing in het concertgebouw en kreeg Babylon gestalte.’

Rikus Piek herinnert zich de sluiting van de Trap ook nog goed: ‘De Trap was voor mij een plek waar je jezelf kon zijn met gelijkgestemden (in de volksmond: langharig werkschuw tuig, ook wel hippies genoemd). Ik was blij dat ik erbij was. Je dacht anders, je deed anders en je kleedde je anders. Deze periode werd ruw verstoord toen we (liftend thuiskwamen vanuit Parijs) vernamen dat de Trap gesloten was en wel in opdracht van de gemeente Hengelo. Wat waren wij kwaad en ontzet over dit gebeuren. Waar moesten wij naar toe? Fashion was inmiddels ook al gesloten. Overal werden we geweigerd, je kon nergens terecht wanneer je een langharige was.’
Rikus vervolgt: ‘Die zomer hebben we doorgebracht in de muziekkoepel in het “Prins Bernhard plantsoen”. Daar ook weer een leuke tijd gehad, maar toen het kouder werd was het niet meer te doen. Rond 1972 bood de “Coco” bar (nu een opticienzaak) ons enkele maanden onderdak. Daarna is een groepje (als protest) bij de “Wimpie” (nu Cherries) gaan zitten. De eigenaar probeerde hen te verwijderen. Toen zij dit weigerden, werd de politie ingeschakeld. Deze heeft de groep ingerekend en meegenomen naar het bureau. Zij moesten zelfs (tijdelijk) het gevang in. Werkelijk nergens waren wij welkom. Door dit onvriendelijke gedrag van o.a. de gemeente en de horeca van Hengelo zijn wij, José, Roel en ik, bij José thuis plannen gaan smeden hoe dit probleem aan te pakken en op te lossen.’
‘Er werd een alternatief bedacht om alvast fysiek bezig zijn. Het 11e voetbalelftal, in de krant omschreven als het  “Langharig Artiestenelftal”,  met Wim Kieft, was geboren.’
‘Maar moest ook iets anders komen voor de jeugd in Hengelo. Na vele avonden kregen de plannen steeds meer vorm. Ook is Herman aangeschoven. Deze bracht weer andere ideeën in. De naam en het idee “Babylon” ontstond. Er werd een Stichting gevormd om sterker te staan. Hier werden “ouderen” voor gezocht die met ons meeleefden en voelden. De eerste der mohikanen waren dan ook Wim Kieft en Hans Sytstra.’
‘Het huis van José werd te klein. De vergaderingen moesten ergens anders plaats gaan vinden. Het nieuwe onderkomen werd toen het JAC (Jongeren Advies Centrum). Er werd contact gezocht met de gemeente Hengelo. CPN-er dhr. Kamp werd ook om raad en daad gevraagd. Hij heeft mede voor gezorgd dat er naar ons geluisterd werd. Omdat er geld op de plank moest komen, is er voor het open jongerencentrum Babylon gecollecteerd. Jongeren gingen in Hengelo de deuren langs om geld in te zamelen voor het startbedrag. Bij mijn weten was dat toen ongeveer zo’n 2000 gulden. Gelijktijdig werd er een hearing georganiseerd. Dit om de gemeente te laten inzien hoe de jeugd over de hele situatie dacht. Welke onvrede er heerste en welke plannen er speelden en wat we bedacht hadden. Wethouder Hamburg heeft zich vanuit de gemeente sterk gemaakt om ons uit de brand te helpen en het “idee” Babylon kreeg eindelijk concrete vormen. Het pand van het café het  “Neutje” werd toegewezen als locatie. Eindelijk konden wij aan de slag.’

De door Hans en Rikus genoemde gebeurtenissen die tot de oprichting van Babylon hebben geleid vonden plaats in de zomer van 1972.  Middels de hearing op 26 juni 1972 in het Concertgebouw, waarbij ruim 150 jongeren aanwezig waren, werd de behoefte aan een eigen centrum voor jongeren in Hengelo duidelijk gemaakt. Dit streven werd ondersteund door een rapport van het provinciaal instituut voor welzijnswerk getiteld ‘Jeugd en Jongeren in Hengelo’. In datzelfde jaar nog volgde de notariële oprichting op 11 december 1972 van de ‘Stichting sociaal cultureelwerk Hengelo (O), gevestigd te Hengelo'. Dat leidde tot de huur van het voormalige café het Neutje aan de Pastoriestraat nr. 16. Op 30 maart 1973 werd Babylon daar officieel geopend. Als eerste projectleiders traden op Herman Wolkotte en José Bijsterveld.

Hans van Raalte benoemt wat Babylon voor hem betekende: ‘Kaas- en wijnfeesten, flipperen, kaarten, blowen, drinken, concerten, superinteressante gesprekken en akties, voetbalwedstrijden, politie, huisdealerverkiezingen, festivals, het kon niet op, life was één grote party.’

19730820-babylon-turkse-avond_400px

Vanaf 1 december 1973 kwam Willy Onland in dienst als huismeester, wat hij bleef tot 1 oktober 1974. Toen moest hij jammer genoeg wegens geldgebrek worden ontslagen, maar Willy bleef desondaks actief. Na Babylon was hij werkzaam als cultureel werker bij De Tempel in de Kasbah. Willy is helaas veel te vroeg overleden.
Uiteindelijk werd de locatie aan de Pastoriestraat op last van de brandweer per 1 oktober 1977 gesloten. Het jongerencentrum verhuisde, na een kort verblijf aan de Cronjestraat, naar een voormalig schoolgebouw aan de Wemenstraat. Aan dit alles ging een vrij stevige actie van bezoekers, staf en bestuur vooraf. Daarbij is een rapport geproduceerd met als titel: ‘Opkomst en dreigende ondergang van de Babylonische Gemeenschap’ (1-9-1977). Dit rapport was in hoofdzaak een beschouwing over de erbarmelijke huisvesting van ons centrum, maar kan tegelijk beschouwd worden als een eerste - weliswaar oppervlakkige - geschiedschrijving van Babylon.

Als bezoeker van Babylon beleefde Hans het zo: ‘Jaren later kwam de verhuizing naar de Weemenstraat met allerlei fantastische binnenhuisverbouwingen zoals de grote zaal met podium geheel gebouwd van geleend hout, de filmzaal met cabine met de waanzinnigste films, fantastische concerten in Babylon, in het park en in het gemeentehuis (Sweet d'buster en the Nits). Vrijheid, blijheid, liefde, ruzie, euforie, wanhoop, puinhoop, alles gebeurde (voor mij) in Babylon. Daarna de grote verbouwing en langzamerhand kwam punk opzetten, met voor mij als sluitstuk (en wát voor een) Doe Wat ’83. Daarna ben ik in Siesta terechtgekomen, maar dat is weer een heel ander verhaal.’