Babylon Revival is de reünie van het legendarische jongerencentrum Babylon in Hengelo (1973-1984) die werd gehouden op 28 november 2009 in Metropool.  

mede mogelijk gemaakt door
rokade_letters

website sponsored by
hengelo-bier-herrenhausen-sponsor-rev

wordt ondersteund door
logo_metropool_2009_140px

 
pastoriestraat_72.jpg
Historie highlights

???: opening koffiebar Black Magic (aan de Marktstraat)
eind aug./begin september 1967: bezoekers Black Magic houden happening bij nieuwe stadhuis (zie historie)

najaar 1967: sluiting  Black Magic
???: groep jongeren krijgt toegang tot het Kreejennus (Langelermaatweg)
1967: Kreejennus wordt Fashion
???: sluiting Kreejennus
juni 1969: opening/start Fashion aan de Willem de Clercqstraat
11 september 1970: heropening Fashion aan de Willem de Clercqstraat
7 juli 1971: sluiting Fashion
zomer 1972: Werkgroep Koffiebar
26 juni 1972: hearing in Concertgebouw Hengelo waar ca. 150 jongeren de behoefte aan een eigen centrum onderstreepten
11 december 1972: notariële oprichting stichting Stichting sociaal cultureelwerk Hengelo (O)
30 maart 1973: officiële opening Babylon aan de Pastoriestraat
1 oktober 1977: sluiting pand Pastoriestraat en tijdelijk onderkomen Cronjestraat
1978 opening pand Wemenstraat
31 december 1984: sluiting pand Wemenstraat
1985: opening Innocent (Deldenerstraat in voormalige pand JAC)
1988: opening Metropool (Wemenstraat)
4 november 2009: opening nieuwe Metropool achter NS-station
28 november 2009: Babylon Revival in het nieuwe Metropool, Hengelo

Wordt vervolgd.

 
Fashion II: van groepen en de vrije ruimte
19691111-fashion-mode-klooster_175x175Wat was het ideaal van de actieve jongeren die van Fashion II (Willem de Clercqstraat) een centrum van on-Hengelose proporties wisten te maken? Alex Minkjan neemt hij ons mee in zijn beleving van die tijd. Om te beginnen iets over de verschillende groepen bezoekers:

‘De bezoekers van Fashion bestonden uit een mix van drop-outs die niet meer mee wilden doen aan de maatschappij; politiek heel bewuste jongeren uit de uiterste linkerhoek die maatschappelijke verandering teweeg wilden brengen; scholieren die stuk liepen op het traditionele schoolsysteem (er zaten veel leerlingen van Grundel en van Twickel); hippies die alles wel goed vonden zolang er maar geblowd kon worden, een aantal van hen ging ook verder met acid en helaas ook harder drugsgebruik; lui die zich aangetrokken voelden door de losse sexuele moraal; criminelen en ex-criminelen, die werden soms door de reclassering bij ons gedropt; kunstenaars als Bennie Jolink (ja, die van Normaal) en Hans de Vries; anti-militairisten. De sfeer was open en nieuwsgierig naar de ander. Niks was te gek. Er kwamen veel Duitsers, ik ben zelfs 1 jaar met een Duitse vrouw getrouwd geweest. Veel mensen die op de Scandinavie-route reden op weg naar Amsterdam of thuis. Mac uit Schotland, Dean uit Canada, die woonde bij ons aan de (hoe toepasselijk) Hennepstraat. Italianen, Fransen. Af en toe had ik het gevoel dat wij het middelpunt van de wereld waren.’

19700818-fashion_400px

‘Van de meeste van de door mij genoemde categorieën had ik wel wat. Soms kunstenaar, vooral met performances, vooral hippie (ik verlang eigenlijk nog steeds naar rode Libanon), politiek zeer bewust. Wij bouwden aan een nieuwe maatschappij waarin alles zou moeten kunnen, anarchistisch dus. Later leerde ik dat veranderingen alleen klein kunnen zijn en op jezelf betrekking hebben. Ik kwam bij Fashion aan de Langelermaatweg via Floris Poelman, die ik in Ommen op een bijscholing van de vakbond tegenkwam. Ik wist toen nog niet zoveel . Ik was een jongen uit Wierden, ik heb toen ik 13 was en de Beatles op de radio kwamen mijn haar voorover gekamd en ervaren dat zoiets in Wierden niet kon. Op mijn eerste dag bij Fashion bleek dat Anneke en Joke hashish hadden. Ik had tabak. Ik zei met veel bravoure dat ik wel een joint kon bouwen. Dat had ik nog nooit gedaan maar ik had er wel over gelezen in Hitweek. Anneke en Joke waren dan ook wel een beetje boos dat ik Javaanse Jongens had gebruikt. Muziek werd heel belangrijk. Underground natuurlijk. Busjes huren en met 10 man naar Zappa in het Concertgebouw in Amsterdam, VPRO’s picknick, steward bij het Kralingen popfestival, die klootzakken van Mojo moeten ons nog steeds uitbetalen, de Essener songtage weer met Zappa. Een paar van die halb-starken bedreigden ons toen we voor het theater stonden. Hitler had er nog een paar (ons) vergeten. Zij wilden net beginnen met vechten, ging de voordeur van het theater open en kwamen de Mothers of Invention naar buiten. Geen last meer gehad van die halb-starken. We hielpen ook met het organiseren van free-village, een groot jongerenfestijn in Eerbeek. Happenings in de stad. Rode vlag op het monument bij de tunnel, een Molotov-cocktail uitproberen op een bruggetje bij de beek, met zijn allen in de bakfiets. Prachtige concerten bij Fashion 2. Sweet smoke, een groep bestaande uit kinderen van Amerikaanse militairen in Duitsland, het naakttheater uit Amsterdam. Jose en grote Herman achter de kassa. The Headshop waar Peter Schoofs veel deed. De films, ik was 1 x zo stoned dat ik de reels in verkeerde volgorde gedraaid heb. Het is geloof ik niet opgevallen bij het publiek. Veel Zuid-Amerikaanse films van Glauber Rocha, films van Frans Zwartjes.’

Rikus Piek over die tijd: ‘Eind jaren 60 begon het echte uitgaansleven, toen wij naar Fashion en de Trap durfden te gaan. Hier werd schande over gesproken en geschreven. Wij moesten het (van onze ouders) dan ook niet in ons hoofd halen om daar te komen. De nieuwsgierigheid overwon, dus gingen we toch.’
‘Fashion II (aan de Willem de Clercqstraat) had een grote hal, een winkeltje (met Afghaanse/Indiase kleding, waterpijpen, wierook en beeldjes), rechts bevond zich de bar en links de grote zaal. De trap op naar de spiegelzaal en de theeruimte met zijn tribuneachtige inrichting. In Fashion ging er een wereld voor mij open. Wat een verschillende typetjes liepen er rond. Er werd druk geëxperimenteerd (muziek, film, mode, technieken op gebied van diaprojectie, drugs, seks  enz. enz.). Overal kwamen de mensen vandaan, er kwamen zelfs mensen uit allerlei landen. Je had Paradiso in Amsterdam en je had Fashion in Hengelo.’

In De Trap aan de Pastoriestraat was Rikus ook regelmatig te vinden: ‘Na school ging je niet naar huis maar naar de Trap. Het was was een relatief klein gebouw. Op de begane grond aan de rechterkant was de lange bar. Daarachter het kleine keukentje (met ’t gordijntje ervoor). Aan de linkermuur waren wat banken. In het midden van de open ruimte, stond de wenteltrap naar boven, waar Willie Onland zijn vertier had.’
‘Bij binnenkomst in De Trap kwam de geur van koffie, wierook, hasj en frituurvet je tegemoet. Een vertrouwde lucht en een veilige omgeving. Je kon er rustig zitten, praten en mensen leren kennen. Koffie/thee, snoep een koek of een broodje waren de gebruikelijke versnaperingen.  Je kon er rustig een beetje blowen. Er was altijd wel iemand die wat  hasj  o.i.d. bij zich had. Zoniet, dan gingen we net zolang op pad (op de Thomos of Puch) tot we iets hadden gevonden. De joint werd (gewoontegetrouw) doorgegeven aan eenieder die een trek wilde, daar werd niet moeilijk over gedaan. De waterpijp stond (standaard) op de bar. Na wat gerookt te hebben kon je heerlijk wegdromen op de muziek (Moody Blues, Pink Floyd, Bob Dylan, Leonard Cohen e.d.) de vreetkick werd bedwongen met broodjes kroket en andere versnaperingen.’
‘In de Trap organiseerden ze verschillende dingen en anders hielden we ons bezig met: provocerend door de stad lopen, protesteren, uitdagen (zonder geweld). We werden gezien als bezienswaardigheden de “Langharigen” in Hengelo.’

Welke ervaringsdeskundige vult Alex en Rikus aan en vertrouwt zijn of haar belevenissen aan ons toe? Contact.